Wednesday, February 21, 2007

het eiland


En hier zitten we nu...eindelijk op ons eiland...

Een paar dagen terug in Sihanoukville namen we dus de boot naar de thaise grens. En ondanks de airco was het verschrikkelijk heet op de boot. Plus de onvermijdelijke blerende karaoke....pffff. Tegen 16.00h komen we aan. Dan nog een 8tal kilometers fietsen naar de grens. En natuurlijk waar Cambodja bijna plat was komen we nu in steeds heuvelachtiger terrein. En niet zomaar heuvels. Heel korte steile bergops onmiddellijk gevolgd door een korte afdaling onmiddelllijk gevolgd door weer een steile bergop. Goed schakelen is de boodschap maar intussen staat mijn ketting door al dat stof zo droog als iets en reutelt mijn fiets als een oude koffiemolen. Aan de grens volgt nog een gezellig gesprekje met een koppel dat met de moto op toer is. Eventjes later komen nog een paar motards op Harleys en met echte ZZ Top baarden aan. De beestenboel is compleet. Na de grensformaliteiten besluiten we nog een aantal kilometers te fietsen. Onze laatste ettappe is namelijk behoorlijk lang en met die heuvelachtig terrein kan dat wel eens tegenvallen. Na weer zo lang stil zitten op de boot valt het fietsen tegen plus nu heeft ook Bart een beestje op gelopen en hij zit ook rap leeg. Tegen dat het donker wordt besluiten we te stoppe We stappen een politiekantoor binnen en vragen of er hier wel ergens een hotel is. Gelukkig wel (dus waarschijnlijk weer het plaatselijk bordeel/motel). En nog beter, een restaurantje recht tegenover het hotel. We zijn terug in Thailand dus dat betekent weer zeer pikant eten.
De volgende dag starten we weer vroeg en wonder boven wonder: de beentjes zitten goed en de kilometers en de heuvels vliegen voorbij. We worden hier nog goed in en dat voor onze laatste ettappe. Tegen 11.00h bollen we al de eindstad binnen. Daarna volgen een paar uren zoeken in een reisburo om nog een plaatsje op een eiland te vinden. We wilden eerst naar Ko Chang maar we horen en lezen dat ook dit eiland steeds voller gebouwd wordt en dat het stikt van de toeristen. We willen geen Costa Blanca taferelen en kiezen dus voor een klein eilandje dat wat verder varen is maar dat nog niet zo bevolkt is. We besluiten de fietsen achter te laten op het reisbureau om weer problemen op de boot te vermijden. Dat doet wel raar.
UIteindelijk blijkt het aitte strand toch niet zo wit te zijn en het eten is aan de dure kant en de porties klein maar toch genieten we met volle teugen van dit beetje rust en kalmte. Morgen of overmorgen gaan we (bart dan toch) snorkelen aan een eilandje in de buurt. Voor de rest wordt het voor ons steeds moeilijker te geloven dat we straks weer in de kou zullen zitten. Gisteren vonden we 27 graden al koud en we weten al haast niet meer wat winter is in dit eeuwige land van zomer.

Tot binnenkort dan

Sunday, February 18, 2007

de zee


Daar zijn we weer...

Gisteren hebben we voor het eerst de zee hier gezien. En dat viel een beetje tegen. In Kep, de badstad waar we naartoe gereden zijn is namelijk geen strand, enkel wat keien vol rommel en plastiek. En het zeewater ziet ook niet brochure blauw maar eerder noordzee bruinig. Maar de zee is de zee natuurlijk en dat brengt meteen een extra vakantie sfeertje.
Gelukkig konden we gisteren eens uitslapen (met oordopjes want de airco was nogal lawaaierig), Daarna op het gemakske uitgebreid ontbijt genomen. We waren eerst van plan om het circuit naar Kep te fietsen maar desondanks de goede massage zaten de beentjes nog vol zuur (en als dat zelfs bij Bart het geval is dan ligt het niet aan mijn verbeelding). Terwijl we zaten te ontbijten zagen we 2 francaises die met weinig succes een 250cc crossmoto in gang probeerden te krijgen. Na veel gefoeter dropen ze af en natuurlijk begonnen ons oogjes al te blinken. Wij zouden dat ding wel aan de praat krijgen om daarna naar het Bokor National Park te rijden, een oud weerstation in de bergen. Dus na ons ontbijt vragen we aan de uitbater van ons gasthuis of we eens mogen proberen. Bart gaat minder af dan de francaises en krijgt de motor al na 1 keer gestart, om daarna direct weer stil te vallen als ie wil vertrekken. Het schakelen blijkt niet simpel te zijn. Terwijl Bart een toereke op straat rijdt raadt de eigenaar ons aan om ons plan te laten vallen. De weg naar het weerstation is namelijk weer zo'n cambodjaanse hel waar enkel ervaren motocrossers en 4x4 chauffeurs zich kunnen uitleven. De uitbater zegt dat het voor ons heel moeilijk gaat worden. Wer volgen zijn raad op en huren dan maar een 125ccke om naar Kep te rijden. Het eerste motoke gaat 15 km mee en dan gaat het licht uit. We krijgen hem nog enkel gestart door ermee te lopen en er dan op te springen tot groot jolijt van de passerende locals. Wij dan mar terug aar het gasthuis om een ander. Geen probleem en meteen wordt zelfs de naft in eht nieuwe motoke overgeheveld. Tegen de middag kunnen we uiteindelijk vertrekken. Eerst staat een bezoekje aan de grotten in de bergen op het programma. We moeten wel eerst een uur rondrijden op hobbelige landwegjes eer we uiteindelijk vinden waar we moeten zijn. We worden speleo gewijs in de grotten rondgeleid waar het nog steeds oncomfortabel warm is. Dus we laten de grotten al snel voor wat we zijn en zoeken de koele zeebries op. Kep valt een beetje tegen zoals ik hierboven al schreef. Het is eigenlijk vooral een oord waar de locals komen baden, met kleren en al. Wij besluiten dan maar om ons op het eten te smijten en Bart verorbert een hoopje krabben. Daarna is het mijn toer om met de moto rond te rijden en volgens Bart rijd ik veel te snel. Tot onze verbazing vallen we vrij snel zonder naft, blijkbaar zuipen die motokes iets van een 10l per 100 km. Gelukkig staan er om de 10 meter stalletjes waar je een liter naft in een oude colafles kunt kopen. We snappen nu ook waarom er zoveel zijn. Tgen dan wordt het al donker en het rijden wordt iets minder aangenaam want dan komt de slechtse rijstijl en de modale cambodjaan naar boven. Tegen dat we terug in het stadje zijn is het al prijs. Voor ons een grote menigte mensen, een drietal brommertjes die op elkaar gereden zijn en een paar dode kiekens op de baan.
Gisterenavond was eht ook oudejaar en meteen gingen ook een hele boel restaurants dicht. Ook in ons guesthouse is niemand meer te vinden en dat is vervelend vermits we onze rekening wilden betalen. Ik laat nog even aan de portier weten dat we de volgende morgen om 5.30 willen vertrekken. Geen probleem denkt hij. Tot deze morgen...tegen 4.30 wordt van alle kanten vuurwerk en rotjes afgestoken. Blijkbaar doe je dat smorgens om de slechte geesten weg te jagen. En zo gaat het wel nog een paar uur door. Tegen 5.30 staan we klaar om richting Sihanoukville, parel aan de cambodjaanse kust, te vertrekken maar uiteraard is er niemand te vinden om de rekening te vereffenen. Uiteindelijk komt de eigenaar tegen 6.50 te voorschijn. Geluukig zitten de beentjes goed vandaag en tegen 10 uur hebben we al 54 km gereden en zitten we halfweg. Helaas begint de fun daarna pas goed. De zeer drukke snelweg van de hoofdstad komt hier samen met de route die wij fietsen. Vanaf dan is het fietsen met aan 120 km voorbijrazend vrachtverkeer en toeristenbussen. En allemaal braken ze dikke walmen zwarte uitlaatgassen uit. Voor de veranderingen zien we deze keer niet rood van het stof maar zwart. Het hek is helemaal van de dam wanneer we in heuvelend terrein terecht komen. Dat zijn we niet meer gewoon, zo'n steile klimmen. Mijn geduld en goed humeur laat het voort het eerst in 3 weken afweten en de eerst volgende bus vol met ons lachende locals die alweer een zwarte doemp in ons keelgat duwt krijgt van mij een dikke vinger, waarop ze allemaal vrolijk terug zwaaien. Aan alle pijn komt een eind en de laatste heuvel wordt getopt. Ik duik in de frigobox (ieder drankstalletje heeft hier een orange koelbox vol ijsblokken en drankjes staan) van het eerste stalletje dat ik zie om er de friste cola uit te halen. Daarna volgt gelukkig een stevige afdaling naar de zee. We halen dit keer maar 50 km/h (ons record staat op 70km/h) maar vliegen toch een hoop brommertjes voorbij. Ik hoop stiekem dat Bart een paar stinkscheten lost om eens een paar locals te vergassen.
Dan begint weer diezelfde sleur om een hotel kamer te vinden. De eerste 20 hotels die we proberen zitten vol, maar geen nood, voor 50 dollar kunnen we hier wel ergens een kamer vinden zeggen ze. Wij knikken braaf en gaan toch maar op zoek naar 10 keer goedkoper. We kopen intussen ook onze boot tickets voor morgen. We zijn aangenaam verrast want de fietsen mogen mee voor niets. Ik laat dat meteen op het ticket schrijven. Morgen volgt dus een paar uur boot naar de grens met Thailand waar we dan onze laatste etappe fietsen om via Trat op Koh Chang te geraken, zo'n brochure eiland , hopelijk wel met wit zand en blauwe zee.
Voor de rest doen we hier niet veel anders dan ons vol steken want door de vele restaurantjes is het eten vrij goedkoop voor zo'n stad. En we hebben meteen ook onze eerste ladyboys gezien en gehoord. Ladyboys zijn erg vrouwelijke jongens net op ehet randje van transexuelen en zijn heel erg populair in Azie. En show verkopen kunnen ze. We kijken onze ogen uit.
Ik zal het hierbij maar laten want bart zit al te bladeren in een boek vol prentjes van eten. Hij zal alweer honger hebben.

Groetjes


heidi en bart

Friday, February 16, 2007

Hallo daar in het koude belgie...gelukkig (chinees) nieuwjaar.


Intussen zijn we alweer een aantal dagen en kilometers verder. Na de boot trip waar we halfverbrand uit gekomen zijn volgde alweer een veel te korte nacht (met dank aan de engelse dame (??) die in deze hitte zo'n 1.5h luidruchtig lag af te zien. Om aan de ergste middaghitte te ontsnappen beginnen we onze etappes nogal vroeg: we proberen steeds tegen 6.00h op baan te zijn. Dus de volgende etappe liep van Battambang naar Pursut, een 107 km. De eerste 50 km verliepen soepel maar daarna begon de hitte de kop op te steken en zakte het tempo. De zon brande ongenadig hard en tegen dat we toe kwamen waren we toch weer stevig verbrand. En Pursat viel als stop plaats heel erg tegen, stoffig, ongeinspireerd en natuurlijk het obligatoire bordeel/hotel. Omdat we met chinees nieuwjaar niet weer in zo'n gat wilden belanden besloten we om de volgende etappes over te slaan en meteen naar hoofdstad Phnom Penh op te schuiven. Zo kunnen we sneller naar de kust op schuiven waar het hopelijk een stuk koeler is en daar nog een paar mooie circuits fietsen. Een goede keuze blijkt achteraf. In Phnom Penh geraken was weer een gans verhaal. Ik wou op zeker spelen en de bus nemen, Bart wou voor een pick up truck gaan. De bus dus...Maar de bus van 7.30 bleek zo vol te zitten dat onze fietsen er niet meer bij konden. Er werd ons dan voorgesteld om de bus van 8.30 te nemen maar ik vermoedde die ook wel ging vol zitten. Gelukkig stond een 50tal meter van de bushalte nog een pick up te wachten op klanten. En hoe meer ze in zo'n pick up stouwen (beesten, materiaal, mensen...) hoe goedkoper (voor locals dan toch want wij betalen sowieso veel te veel). Wij dachten dat onze truck al vrij vol zat maar de chauffeur vond dat niet. Resultaat: 1h rondjes rijden voor ie wou vertrekken. En de mannekes van de busmaatschappiju maar lachen toen we voor de zoveelste keer langs de halte passeerden. Maar als zo'n pick up vertrekt dan is het meteen plankgas. Ook al zitten er een hoop mensen op het randje van de laadbak te balanceren. Intussen was ik door de lokale vrouwen onder hoede genomen. Eerst werd mijn vel grondig geinspecteerd: verbazingwekkend hoe de binnenkant van mijn armen wit ziet en de buitenkant bruin. Elk los velletje werd losgeprutst (mischien dachten ze dat mijn vel niet echt was). Daarna kwamen ze bijna op mijn schoot zitten (bart groen van jaloezie) maar uiteindelijk viel dat goed mee, zo kon ik er tenminste niet af vallen.
We werden na een helse rit (met drie spookrijden op een 2baansvak is heel gewoon) mooi in het centrum van Phnom Penh gedropt. De stad zelf viel wat tegen en we besloten om er niet lang te blijven. Ik had ook geen zin om naar het oorlogsmuseum te gaan of om de killing fields te bezoeken. We hebben allemaal wel de documentaires over de gruwelen van Pol Pot en de rode Khmer gezien en ik heb liever het beeld van het cambodja van nu.
Dus gisteren zijn we na een laat ontbijt dan doorgefiets naar Takeo. Op ons dooie gemakje want de oncomfortabele pick up rit zit nog in de spieren. We hebben nu ook suikerriet sap ontdekt en om de 10 km stoppen we aan een stalletje waar ze een suikerriet stengel uit persen en het sap dan over ijsblokjes gieten. Heel erg verfrissend en iets van een 0.1 dollar per portie. We komen dan ook vrij laat in Takeo aan. De weg zelf loopt door een heel mooi, fris groen stukje Cambodja. En vooral: er staat een briesje wat heel verfrissend aanvoelt en door de vele bomen langs de weg fietsen we regelmatig in de schaduw. Genieten!! We worden hier ook bij elke stop heel nieuwschierig bekeken en vooral onze fietsen zijn een groot aantrekkingspunt. De mensen zijn hier in het zuiden minder timide en prutsen volop aan onze fietsen. Ook onze helmen worden nauwkeurig onderzocht. Wijzelf ontsnappen er ook niet aan. Bij 1 stalletje proberen ze onze leeftijd te raden. Ze schatten mij rond de 18 en Bart rond de twintig. Ze vallen dan ook bijna achterover als we onze werkelijke leeftijd vertellen. En wat ze heel erg vinden is dat er nog geen babietjes zijn. Meteen wordt er druk gespeculeert en worden er van allerlei suggesties gedaan, Ze denken ook dat al dat fiesten slecht voor de vruchtbaarheid is.
In ons hotel ontmoeten we een Franse dokter met twee verpleegsters die hier zijn om een hospitaal te controleren. We gaan samen eten en we wisselen volop ervaringen uit. Daarbij is hun frustratie over de beperkte middelen heel erg merkbaar. Er is hier overal TBC maar ze kunnen hier zelfs geen rongten fotos nemen om een correcte diagnose te stellen. Komt daarbij dat heel veel mensen toch nog liever de traditionele geneeskunde volgen (allerlei middeltjes enzv).
Vandaag dan volgde een iets langere etappe. Ook nu vertrekken we weer heel vroeg maar vandaag had ik het behoorlijk lastig. Ik heb (in dit warme weer???) een keelonsteking opgelopen (alhoewel, ze lopen hier overal te hoesten en kuchen) en dat maakt het niet gemakkelijk. Het lichte briesje blijkt vandaag een iets minder lichte tegenwind te zijn en ook de suikerriet sapjes smaken niet vandaag. Maar al met al rijden we een vlot tempo en komen we tegen de middag al in Kampot aan. Hier blijven we twee dagen. Morgen nemen we een rustdag en gaan op ons gemakje naar een oude vervallen koloniale badplaats aan de zee fietsen.
Deze namiddag hebben we onszelf ook nog op een uurtje massage gertrakteerd. Er is hier een organisatie die blinde Cambodjanen in de maatschappij integreert door ze op te leiden tot Shiatsu masseur. Wel een beetje raar want we moesten ons omkleden in een blauw ziekenhuispakje en de massage gebeurde ook nog eens met een laken bovenop. Blind of niet, het deed wel deugd.
Sebiet nog wat eten en dan op tijd gaan slapen want we hebben heel wat uren slaap in te halen. Hopelijk kunnen we morgen ochtend eens uit slapen.

Groetjes en tot binnenkort

PS: Mariella, ik leef helemaal met je mee ;) (bart ook)
Nathalie: super!!!!!!!!!!!!

Monday, February 12, 2007

weer op weg


We zijn eindelijk uitgekeken geraakt op al die tempels dus het werd tijd om weer op pad te gaan. We hebben besloten om over te steken naar Battambang en van daaruit in 3 dagen naar hoofdstad Phnom Penh te fietsen.
In de reisgidsen staat de oversteek per boot aangegeven als niet te missen en zo kun je het wel noemen, alhoewel....
De boot is vrij duur dus wordt deze enkel door toeristen genomen. Vanmorgen kwamen ze ons dan ook tegen 6.00h aan ons hotel oppikken. En natuurlijk was dat weer buiten onze fietsen gerekend. Die konden niet mee. Na veel zever besluiten we dan maar de 14km naar de boot te fietsen. Helaas, wel op nuchtere maag en in 40 min want anders was de boot weg. En de wegen hier kennende...we zijn er geraakt maar met de tong tot op de trappers. Dan het volgende spel: een veel te kleine boot en zever over de fietsen. Van allerlei ventjes komen ons vertellen dat we bij moeten betalen en allemaal vragen ze een ander bedrag. Dus oude truukje bovenhalen: aan onze maximum prijs blijven vasthouden en blijven wachten totdat ze vertrekken en dan moeten ze ons wel meenemen. Daardoor waren natuurlijk alle plaatsen in de boot bezet en mochten we op het dak plaats nemem. Leuk voor het uitzicht, iets minder leuk wegens de alweer blakende zon. De boot trip zelf is spectaculair: eerst een uurtje varen over het meer en dan duiken we de wetlands binnen: moerasig land doorsneden met een hele hoop kanaaltjes. Normaal duurt deze trip 5 uur, dat is, in eht natte seizoen wanneer het waterpeil 5 meter hoger staat. Nu moet de stuurman al zijn kunsten boven halen om nog door de nauwe kanaaltjes te kunnen. We lopen dan ook verschillende keren vast en ook de schroef moet verschillende keren vrij gemaakt worden omdat die regelmatig vol takken, visnetten en plastiek komt te zitten. Dus de tocht loopt uit tot 8 uren. Wel plezant omdat je voortdurend door drijvende dorpjes vaart en overal proberen vissers hier de kost te verdienen in het modderige water. We meten vandaag alweer temperaturen tot 43 graden en alweer zonder enig plekje schaduw. Gelukkig hebben wij ons goed voorzien van water. De meeste andere toeristen niet en de ene na de andere verdwijnt van het dak om in het overvolle ruim te kruipen. Wij houden natuurlijk vol. Uiteindelijk na de zoveelste keer vast te lopen kunnen we niet echt verder meer en worden we (2 boten van elk 30 man) op de over afgezet. Daar staan 4 pick ups te wachten om ons terug naar de bewoonde wereld te brengen. Iedereen kijkt vol ongeloof. Moet alle bagage, 60 man en 2 fietsen in 4 jeeps? Zonder veel pardon wordt mijn fiets uit mijn handen geplukt en ergens achterop gebonden. Bart wou fietsen maar ik vond dat we nu zoveel extra betaald hadden dat ik nu ook het genot van een overvolle auto erbij wil. Plus we zitten te midden van de velden en de stad is waarschijnlijk nog ver weg. Ook hier beland ik weer op het dak. Een goed plaatsje want ik zit boven het stof en moet niet balanceren op het randje van de laadbak. Wel moet ik zorgen dat ik op tijd mijn hoofd in trek voor laaghangende takken en moet ik mij goed vasthouden of ik lig op de motorkap. De rit is plezant, we duiken diepe putten in en af en toe helt de jeep gevaarlijk over. Iedereen zit te joelen van plezier. De jeep waar bart in zit heeft minder geluk en rijdt verschillende keren vast of verliest lading. UIteindelijk komen we in de 2de grootste stad van Cambodja en is eht rushen om een hotel te vinden en zo snel mogelijk onder die douche te kunnen kruipen. Warme douches kennen ze hier niet maar intussen zijn we dat koud water goed gewoon en het voelt veel beter aan dan warm water.
En nu staat ons hoofd nog naar 1 ding: al het uitgezwete vocht weer aanvullen!

Oh ja, fotos op de blog zetten is bijna onmogelijk want de verbindingen zijn heel traag. Waarschijnlijk kunnen we de volgende dagen ook niet meer online.


Vele groetjes van 2 bruingebakken halfgare 'farang'(bleekscheten zoals ze hier zeggen)

Saturday, February 10, 2007

tempels tempels tempels



Hallo allemaal

Leuk zo een hotel met internet. Zoals de titel zegt zijn we een overdosis tempels aan het op doen. We hebben hier dus al enig SD kaartje en filmrolletje vol geschoten. De tempels zijn ongeloofelijk mooi maar er lopen hier natuurlijk ontzettend veel toeristen rond. Maar met wat geduld lukt het af en toe wel om een foto zonder mensen op de achtergrond te maken. Bart ergert zich dood aan alle verkoopsters die om de 5 meter met eem kraampje staan: you want pinneaple sir, you want cold drink sir, you want silk scarf lady etc. Hij wordt er horendol en kwaad van. Maar dat heeft weinig zin, negeren dus. Gisteren was hij dan ook niet helemaal in zijn sas, te warm, te veel tempels...Maar vandaag gaan we naar de tempels aan een groot, door mensen gemaakt meer en de stalletjes daar verkopen vers gebraden kip en daar loopt hij al 2 dagen op te watertanden. Voor de rest hopen we vandaag ook nog een zijde boerderij te bezoeken.
Wel jammer dat het hier droog seizoen is. De rijstvelden staan droog en kaal. Ongetwijfeld allemaal zeer mooi in het natte seizoen.

Voor de rest: afwassen om de rekening te betalen zal je hier niet veel verder helpen vermits de afwas hier amper bestaat. Dan toch niet in de eetstalletjes onderweg.
Geld is hier ook een gedoe. Zowel de eigen munt als de dollar worden even vaak gebruikt met dat verschil dat je de lokale munt meestal maar in briefjes van 5000 hebt wat het equivalent van 1.2 dollar is. Dus 100 dollar aan lokale munt op zak hebben betekent een zeer dikke portemonee.
Wat we hier wel weer zien: honden en katten met staart. In Laos liepen namelijk ontzettend veel honden en katten zonder staart rond en we hebben ons toch vaak afgevraagd wat er met die staarten gebeurde...
We weten intussen ook al dat dit geen uitrust reis is want het leven begint hier ontzettend vroeg in de morgen en daar worden wij niet van gespaard. Gelukkig hebben we op het einde van de reis een paar dagen uit getrokken voor luieren onder de palmbomen.

Tot later

Friday, February 9, 2007

Cambodja

Hallo allemaal,

Intussen zijn we alweer een paar dagen verder en zitten we halverwege onze reis.
De laatste keer dat we online konden zaten we nog in Champasak, Laos. Een volgende etappe bracht ons 130 km verder naar een eilanden groep in de Mekong. Dat was eigenlijk de eerste lange etappe en we hebben eht geweten. De laatste dagen is de temperatuur hier nogal gestegen dus het is heel erg afzien. Gelukkig was er op die etappe overal wel kans om eventjes aan een drinkstalletje te pauzeren. Wat minder leuk waren de militaire oefeningen langs de weg: de soldaatjes waren met hun raketlanceerders aan het spelen en dat doet maar vies als zo een ding op een paar meter van je af gaat. Uiteindelijk kwamen we volledig bezweet en bestoft bij de overzet plaats naar de eilanden aan en daar konden we voor het eerst kennis maken met de negatieve gevolgen van över - toerisme". De overzet werd op maffiaanse wijze bepaald door 1 sujet die woekerprijzen vroeg, in volle willekeur. Maar wij zijn niet van de poes dus uiteindelijk moest hij (ook onder druk van de lokale vissers die een klant aan hun neus zagen voorbij gaan) ons toch voor de nog steeds veel te hoge som van 3 dollar over zetten. De eilandjes zelf waren overvol en gelukkig konden wij op ons gemakje een paar kilometers weg van de drukte fietsen om daar nog een bungalotje aan het water te vinden (ocharme al die zwaar beladen rugzaktoeristen die dat te voet doen). Onze gatheer was een zeer onaangename man die overal geld uit wilde slaan maar de locatie maakte meer dan goed. Genoeg bomen zodat we verkoeling in de schaduw hadden, een ligstoel en een hangmat. Dus voor de rest van onze tijd daar hebben we niet veel meer gedaan dan eens het eiland te bzichtigen (waar ze ook al geld voor vroegen), koKosnoten leeg drinken, hangmat schommelen en wat bij praten met mensen die we steeds weer onderweg tegen komen.
Ook aan dat mooie liedje kwam een eind dus ons stalen ros stond al weer klaar voor de tocht naar Cambodja. De grensformaliteiten verliepen vlotjes (met de nodige "fooi"). De weg naar de grens, dat was andere koek. Opeens hield die prachtige nieuwe asfalt op en belanden we op een soort smokkelaarspad. Na de grens verbeterde de weg naar een soort gravel die nog neit platgewalst was. En alweer een eindeloos lang weg zonder een plekje schaduw en zonder mogelijkheid om even een boom op te zoeken. Dit is namelijk Cambodja en je loopt hier niet zomaar de weg af. Soms lag de weg iets beter maar naar eht einde van de etappe toe vereslechterde dat weer met bijkomend de voorbij tuffende trucks waardoor je even niets ziet. De temperaturen worden ook stilaan ondragelijk om in te fietsen: op een bepaald moment meten we 42 graden. Bart vind dat allemaal ok maar ik smelt en het duizelt me tegen het einde voor de ogen. Uiteindelijk duikt de veerboot op en kunnen we over steken naar de eerste Cambodjaanse stad: stung treng. Een rare ervaring, helemaal anders dan Laos en je voelt die communistische sfeer nog rondhangen. DE gebouwen geven soms die typische oostblok sfeer. We zoeken snel een hotelletje maar hier spreken ze geen woord engels. Na een kwartiertje bekken trekken hebben we een kamer en weten we hoeveel die kost. Maar de mensen zijn wel ongelofelijk vriendelijk, nog nooit gezien. We voelen ons gelijk koningen. Wat hier wel een probleem is: geld. De bank is al lang gesloten en bankkaarten en geld uit de muur kennen ze niet. OP de markt kunnen we dollars wisselen. Hier allemaal doodnormaal, zwarte markt kennen ze niet. Nu begint Bart de hitte ook te voelen, hij moet toegeven dat deze hitte ook voor hem te zwaar is. Dit alles (plus het feit dat we pas ver in Cambodja geld kunnen afhalen) doen ons besluiten om de volgende etappes over te slaan en meteen door te reizen naar Siem Reap. Daar zijn we uiteindelijk gisteren toegekomen na 12 uren openbaar vervoer. We hebben het allemaal goed overleeft en bij wonder hebben we ook maar 1 ongeval gehad: er wordt hier vollop spook gereden en op die ene baan die er ligt moet alle verkeer: brommertjes, paard en kaar, trage vol geladen camionetjes en de snelle bussen. We hebben 1 truck in de zijkant geramd of omgekeerd, het is niet helemaal duidelijk maar op wat blikschade na konden we snel verder. Nu ja, na 12 uur bus hebben alle beenderen in je lijf zich eens omgedraaid. Siem Reap is ongeloofelijk toeristisch maar wij zijn met ons gat in de boter gevallen. Na wat rond gefietst te hebben vonden we een km buiten het drukke centrum een hotelletje in alle rust (uiteraard zeer relatief hier in Azie) en hebben we de beste maaltijd van ons hele reis gegeten. Hier blijven we dan ook een paar dagen om het gigantische Angkor tempel complex te bezoeken. Gelukkig kunnen wij die vele kilometers tussen de tempels met de fiets doen.

Oh ja, (vooral voor een bezorgede Pascale): de reserve band heeft uiteindelijk dienst kunnen doen als tegengewicht om ons muskieten net omhoog te houden :)))))

Sunday, February 4, 2007

Hallo allemaal,

Bedankt voor de commentaren!
Momementeel zitten we in champasak, een klein dorpje langs de mekong. En wel voor een verplichte (maar leuke) rustdag. Deze hier heeft blijkbaar ergens een beestje opgedaan en dus heeft mijn maag zich de laatstetijd meer dan 1 keer binnenste buiten gekeerd. Nu terug wat aan sterken.

Wat is er allemaal gebeurd:
De nachtbus vanuit Vientiane was zoals verwacht lang met weinig slaap, oude film en karaoke videos. Gelukkig waren we heel vroeg ter bestemming dus konden we snel aan onze eerste officiele etappe beginnen. Een echte kuitenbijter bleek want deze was 50 km bergop, jawel aan 1 stuk met wind tegen. Eerste kilometers gingen vlot maar eens de hitte erbij kwam reden we al snel een pak trager. Maar aan alles komt een einde. Deze bergop eindigde in een niemendal dorpje met 1 gasthuis naast een karaoke bar met 2 noodle stalletjes en een marktje. Maar toch zalig geslapen alhoewel ze hier enkel heel harde stromatrassen en nog hardere kussens hebben.
Onze volgende etappe was een hele plezante. Alles war de dag ervoor omhoog gegaan was moest nu weer naar beneden.We hadden besloten om de wegen binnendoor te fietsen. Nu ja weg: veel kiezel, rotsblok, putten en stof, gelukkig dus bergaf. Tegen het einde van de etappe zagen we eruit alsof we in paprikapoeder gerold waren. Gelukkig was onze volgende stop aan een waterval dus wij direct de rivier in.
Daar voor de rest van de dag rondgehangen en vooral veel met andere reizigers gebabbeld. En daar heb ik dus blijkbaar ook dat beestje gevangen. Wat het reizen gisteren behoorlijk vermoeilijkt heeft. Gelukkig hebben we toch met veel moeite transport kunnen regelen op vanalles en nog wat om hier in Champasak t belanden. Vanmorgen hebben we hier een tempelcomplex uit de Khmer periode bezocht. Voor de rest weer veel ervaringen uitgewisseld met andere reizigers. Overal worden we aangesproken vanwege onze fietsen en mensen beginnen vanzelf hun verhaal te doen. Blijkbaar zijn hier ook ontzettend veel fietsers onderweg.
Het meest inspirerend was de 81 jarige australier die het reizen niet kan laten ook al moet hij er een kilo pillen per dag voor nemen. Fantastisch dat hij dat nog kan en wil!

Morgen rijden we door naar de grens met Cambodja waar we eve een tussenstop maken op 1 van de vele eilandjes de daar te vinden zijn. We zijn dringend toe aan een grote kuis want de meeste van onze kleren zitten helemaal onder het stof.

Waarschijnlijk zullen we de volgende dagen niet veel online kunnen. We weten niet eens of we tot ver in cambodja nog internet gaan vinden.

Dat zal het zowat zijn want het is hier per minuut te betalen....

tot later