Tussen de bomen.

We hebben een McDonalds gevonden. Dat is zowat de enigste plaats waar ze free wifi of zelfs wifi hebben. Dus wij met camper en al de parking op gereden en nu even mee surfen op hun netwerk.
Gisteren hebben we de camper op gepikt. Wij wilden origineel graag een uitgebouwd busje maar daar mag geen kinderzitje in gezet worden. Dus moesten we wel een grote mobilhome nemen. En omdat ze bij het verhuurbedrijf geen 3-4 persoons campers meer hadden kregen we meteen een 6 persoons onding mee. Leuk voor de ruimte natuurlijk maar veel te groot om mee rond te rijden. (Nu weten we weer waarom we nooit een mobilhome gewild hebben en nog steeds niet willen). Alles rammelt langs alle kanten wanneer we hier rond rijden. En Bart moet nog leren dat je daar niet mee kunt rond rijden gelijk met een gewone auto.
Tegen de late namiddag konden we dan eindelijk op weg. Via de kustlijn en vele heel mooie baaien en inhammen rijden we het zuiden van Tasmanië binnen. We besluiten naar Tahune forest te gaan, diep het regenwoud in. Tegen dat we aankomen is alles al dicht maar je mag je camper op de parking laten staan en daar vrij kamperen. Na wat gereorganiseer is ons huis op wielen in orde, kunnen we koken (eindelijk terug groenten op 't menu) en slapen. En Kai heeft hier gigantisch goed geslapen, we hebben hem meer dan 9 uren niet gehoord.
Deze morgen hebben we dan het bos bezocht. Ze hebben hier hoog tussen de bomen een stalen loopbrug gespannen zodat je tussen de hoogste toppen kunt wandelen. En weeral worden we geconfronteerd met de extreem vriendelijke australiërs, een park wachter ziet ons aan een reuzeboom staan (een grote eucalyptus) en begint spontaan een ganse uitleg te doen. Er lopen ook gidsen rond die gratis vanallerlei uitleg geven, heel interessant allemaal. Het regenwoud is indrukwekkend, de temperatuur valt heel erg mee maar toch moeten we weer verder. We willen vandaag nog op het tasmaanse schiereiland geraken, en das nog heel wat kilometers terug naar het oosten op schuiven. Vanavond proberen we fotos op de PC te zetten zodat we eens wat fotos op de blog kunnen zetten

Hobart

De wereld staat (een beetje) op z'n kop. Een paar dagen geleden kwamen we toe in heet Sydney uit één van de koudste winters in lange tijd. We smolten weg zonder airco bij temperaturen van 30+ met vandaag een piek van 38°C. Anderhalf uur vliegen later landen we dan in Hobart, Tasmanië waar het een gematigde 20° warm is en daar bibberen we bijkans van de koude. Daarnet zijn we een portie fish en chips gaan eten (wat wil je, op een eiland) en we hadden eht redelijk frisjes in onze windstoppers, en dat terwijl het naar belgische normen een milde zomeravond is.
Terwijl de omgeving heel erg mooi is vinden we Hobart zelf niet echt inspirerend, dus we gaan de stad niet echt verkennen. We hebben er trouwens genoeg van gezien op de shuttlebus van de luchthaven naar het hotel. We werden als laatste gedropt en hebben dus een uur door de stad rond gereden. Het doet ons zelf een beetje denken aan Ushuaia in Patagonië, datzelfde desolate, 'eind van de wereld' gevoel.
Morgen mogen we dan onze camper gaan op pikken en dan gaan we 11 dagen rond toeren. Ik weet niet of we op regelmatige basis updates gaan kunnen posten. We zullen de volgende dagen niet zoveel meer in steden komen en vooral van de natuur genieten.

Propere was gestolen in Sydney

Vandaag was/is het echt een beu dag! Voor het eerst in al de jaren die ik al reis (en meestal is dat niet naar 'Westerse' landen) zijn er dingen van ons gestolen! Omdat het onze laatste dag in Sydney is besloten we om een grote was te doen in de wasserij van het gebouw waar ons hotel in zit. Hotels zijn hier heel erg ingesteld op rondreizende toeristen want je vind zelfs een strijkijzer en strijkplank in de kamers. In die wasserij kunnen enkel hotelgasten komen en de andere appartementsbewoners omdat je een badge nodig hebt om de lift en enkele deuren te bedienen. Wij doen dus onze was, en steken alles daarna in de droger. Ik ging met Kai naar de kamer en bart ging in de buurt van de wasserij een boek lezen. Omdat nog niet alle was droog was stak bart een deel terug in de droger. In die 15 minuten ging hij om een broodje in de snackbar naast het hotel. Dat duurde wat langer dan voorzien maar ik kon niet om de was omdat we maar 1 badge hebben en bart had die mee om terug binnen te kunnen. Tegen dat hij terug in de wasserij kwam was onze was verdwenen. Hij dacht eerst dat ik er om gekomen was. Vervolgens dacht hij dat er iemand alles had weg genomen omdat we enkele minuten te laat waren. Dus wij dan maar naar de receptie waar ze ons niet echt geloofden tot de dame van de droger boven de onze merkte dat haar onderbroeken was ook verdwenen was. Nu werd het wachten tot de nachtwaker aan zijn shift begon om eventueel de camerabeelden te bekijken. Ze gingen ons bellen. De receptie van ons hotel intussen kennende zijn wij dan maar zelf naar de security gegaan. Die mens was nogal kwaad, vooral toen we vertelden dat het om het grootste deel van Kai zijn gerief ging (het was zijn eerste werkdag na zijn vaderschapsverlof, dus hij had het extra met ons te doen). Helaas kon hij de camera beelden nog niet bekijken omdat de manager van 't gebouw niet aanwezig is. We wachten nu op telefoon en op de terugkomst van de manager (hopelijk voor 12u morgen middag). Intussen ging hij wel eens de toer van 't gebouw doen en overal kijken om te zien of er geen onnozelaar alles van 't dak gekegeld had (o wee als ik dien te pakken krijg). We hebben hier zelf al gekeken maar er staat zo'n straffe wind dat alles wat van 't 45ste verdiep gesmeten wordt meteen gaat vliegen.
Ik snap ook niet goed wat iemand kan aanvangen met iemand anders was en al helemaal niet met de XXL onderbroeken van de dikke dame (tenzij je van basejumpen houdt ofzo??) Trieste score: kai zijn dure slaapzak (allé een deel er van want de mouwen lagen nog op onze kamer en de binnenslaapzak ligt thuis). En die slaapzak kunnen we niet zo maar vervangen want hier in 't centrum zijn quasi geen baby spullen winkels plus dat soort slaapzakken hebben ze hier niet en in Tasmanië hebben we dat echt nodig wegens de koude nachten ginder. Zijn pijama, zijn badhanddoek, bijna al zijn zomertshirts en zijn shortjes, het eerste bodietje dat ik voor hem kocht toen hij nog in de buik zat (een specialeke), nog een bodieke. Voor de rest 't merendeel van mijn stadskledij (heb nu enkel nog sportkledij en de warme kleren waarmee we door reisden) en Bart zijn short. Gelukkig dat we de draagdoek al voordien uit de droger gehaald hadden want die is geleend plus dat vind je hier gewoon niet.
Ik ben ook helemaal niet te spreken over de reactie van het hotel personeel, of van de reactie die er niet komt/kwam. Ze kunnen tenminste toch eens vragen of ze iets kunnen doen of helpen. Ik ben dan zelf ook maar met een paar bewoners gaan praten (met een zielig kijkende kai op mijn armen) in de hoop dat die ook eens gaan rondneuzen. Maar 't maakt mij vooral erg kwaad dat iemand de dingen van mijn kleine ventje pikken!
En de airco is weer eens kapot. Wilden ze niet toegeven maar we hebben ook bij andere gasten gechecked. Toen ik dit ging melden zeiden ze me dat de airco wel werkt want ze was vandaag net hersteld (ze wordt hier elke dag net hersteld hebben we al gemerkt) en ze hadden gecontroleerd in een deel kamers. Verder impliceerden ze dat ik de thermostaat niet correct bediend had. Dat het een simpele aan/uit knop was wilden ze niet gehoord hebben. Ik ben daar maar boos weg gestapt met een sarcastische 'it works everywhere, except in our room'. Ze gingen mischien iemand sturen. Een paar uur later gaf een andere receptiedame tenminste al toe dat 't kapot was en jawel: it's gonna be fixed tomorrow.
In chinatown hadden de chinezen nog niet veel zin in chinees nieuwjaar want er was weinig activiteit (dus nog geen papieren draken gezien) en de kippeharten, varkensoren, varkensingewanden, eendetongen en dergerlijke op de menu kaart konden ons ook niet echt verleiden.
Verder hebben we vandaag ook nogal geworsteld met het openbaar vervoer. Sydney heeft een heel uitgebreidt netwerk van bussen en 't is dus nogal een gepuzzel om uit te zoeken welke bus naar waar gaat. En de dagkaart die we gekocht hadden bleek niet te werken op de explorer bussen en monorail die we hadden uitgestippeld om op onze bestemming te geraken. Dan maar een stukje met de boot waar we bleven wachten tot we na een half uur door hadden dat we op de verkeerde aanlegsteiger zaten (wat de hitte al niet met een mens doet). De gallerij/shop met aboriginal kunstwerken waar we half Sydney voor doorkruisten (bart wil graag een didgereedoo) bleek aan de heel prijzige kant te zijn en dat kan onze portemonnee niet trekken. Op terugweg wandelden we dan wel weer door een heel leuke buurt met lage huisjes (wat een contrast met de binnenstad met zijn wolkenkrabbers) en allemaal eigenzinnige boetiekjes en winkeltjes met heel veel schoon kleedjes. Ik mocht niets kopen want onze valiezen zitten (zaten) propvol en we zitten ook zowat aan onze gewichtslimiet.
Maar dit is na deze avond natuurlijk ook geen probleem meer.....
Hopelijk kan er morgen nog iets gedaan worden om onze kledij te recuperen, of krijgen we op tijd nieuws zodat we in een rappeke eventueel nog kunnen gaan winkelen voor we de vlieger op moeten. We kijken erg uit naar Tasmanië, want we zijn de vochtige hitte van Sydney wel beu.
Voor de rest hebben we hier veel bekijks als Kai in zijn Sack 'n Seat zit. Das een soort zitzak die over bijna elke soort stoel past waar je je kleintje kunt in vast gespen. Erg handig zodat je niet overal een kinderstoel moet meenemen. Er zijn al heel wat australiërs aan ons tafeltje gestopt om te vragen waar we dat vandaan haalden en ze vinden het allemaal erg handig. We zijn hier dus trends aan 't zetten! Als de Sack 'n seat website opeens een piek kent ligt dit aan ons ;)
Duimen nu maar: op een niet zo zweterige nacht zonder chinese indigeste en op de
kaboutertjes die onze kleren gaan terug brengen.... (na 't basejumpen met de XXL onderbroek en de pijamaparty met kai's slaapgerief)

UPDATE: ik was deze morgen al super vroeg wakker en tegen 6.00h stond ik al in de lobby om de politie te laten komen. Per telefoon hebben ze dan mijn verklaring genoteerd en ze gingen volk sturen van zodra de manager van het gebouw er was. Zij moest dan door alle camerabeelden gaan. Niet simpel omdat we met een deadline zitten. Intussen werden nog dingen als vermist opgegeven: iemand was zijn blauwe emmer kwijt. Eindelijk mocht ik de camerabeelden niet zien (wet op privacy) maar op een bepaald moment toonde de manager me een frame van een meisje met vanalles in haar handen. Of we haar kenden? De persoon in beeld had inderdaad een hoop was en een emmer met een plant in (tot grote verontwaardiging van de manager was het een plant van op het terras). Maar er waren nog geen beelden dat ze effectief die dingen uit de wasruimte gehaald had.
Tegen 9.30 kwam de politie erbij en die gingen samen met de manager naar de beelden kijken. Heel sympathieke mannen. De dikke dame van de onderbroeken kwam ook opdagen maar zij was te beschaamd en wilde zeker geen aangifte doen. Tijdens het uitchecken vertelde een andere gast die net voor ons zijn was had gedaan dat er nadien een meisje naar hem kwam (die aan de beschrijving voldeed) en hem vroeg om voor haar te badgen. Wij terug naar de manager en de politie om dit te vertellen en zij hadden dit intussen ook op de camera gezien en ook dat zij effectief de dader is. Ze waren ook erg opgetogen omdat de beelden zo goed zijn (heel veel beelden van haar gezicht en handelingen) en gaan alles nu tegen hun database gooien want het gaat niet om een gast of bewoner. Onze dingen gaan we voorlopig niet terug zien maar ze houden ons op de hoogte.
Nu moeten we in een klein uurtje tijd dus al die dingen voor Kai terug gaan zoeken...

Gisteren was weer een loeihete dag in Sydney. Na ons gratis ontbijt drinken we nog een koffie op een terras met gratis WiFi in een shopping center. Het gebouw is in Victoriaanse stijl met een gigantische kitscherige klok die de slag van Hastings en ieder uur de onthoofding van James1 uit beeldt. Daarna wandelen we richting Darling Harbour om het wildlife centre te bezoeken. Hier spotten we onze eerste koalas, kangaroos, echidnas en de meest dodelijke spin ter wereld= de tunnel web spin. En dat beestje leeft hier in Sydney en omgeving...brrrr.
Eindelijk is ook onze zoektocht naar een hoedje voor Kai succesvol. In het toeristenbureau verkopen ze allerlei sydney souvenirs en een babyhoedje. Intussen wordt Kai hier als een 'very cool baby" gezien: 'look at that baby, it has its own sunglasses and the little hat' achtervolgt ons en we worden overal aan gesproken. De meeste babies liggen hier namelijk verstopt in buggies met zonnewering.
Na de middag verkennen we Sydney per openbaar vervoer. Eerst varen we de delta in per ferrie in de hoop wat afkoeling te vinden op het water. Maar zelfs mensen die de
loopbruggen van de ferrie bedienen klagen over de warmte dus dat zegt wat. Op de ferrie zien we ook een grootmoeder met dochter en kleindochter terug. Ze vielen ons deze morgen al eens op omdat het oudste kindje bij mama op de rug zit in een draagzak. Kai en het meisje zijn gefacineerd door elkaar en zo geraken we aan de praat. Het zijn fransen. De grootmoeder is op bezoek bij haar dochter die hier woont.
Ons eindpunt is het olympische dorp maar dat laat maar weinig indruk na, en door de hitte hebben we geen zin om naar de verschillende sportcomplexen te zoeken. We besluiten dan maar met de trein en bus naar Bondi beach te gaan: the place to be volgens alle folders. En toch zegt het ons weinig. Vol met hippe vogels, en zo cool mogelijke outfit en je hoort erbij. Ons doet het meer aan blankenberge strand denken. Een beetje teleurgesteld trekken we terug richting hotel. Gelukkig werkt de airco eindelijk en vinden we afkoeling. Hopelijk morgen iets frisser.
Vandaag is onze laatste dag in Sydney. Terwijl ik dit schrijf ligt Kai nog lekker te slapen en is bart op stap om ochtend fotos te nemen van eht opera house. Straks zoeken we ons wifi spot terug op, en gaan dan waarschijnlijk nog china town verkennen (morgen is 't chinees niuewjaar dus dat wordt fun!!).

Voor de ladies @ Bayer: Sydney loopt vol Tony Ariolis: das blijkbaar de look voor de
werkende man hier. Werkende dames dragen hier meestal een koker rok met nette blouse. Vergaderen gebeurt vaak in 1 van de vele coffee houses en iedereen loopt hier rond met een iphone of touchscreen gsm. En overal zie je hier joggende mensen, zelfs tijdens de warmste uren. Rare mensen, die Aussies

Sydney jetlag

Ik typ deze update ergens rond 5u smorgens want door de jetlag en de hitte is slapen moeilijk. We zijn intussen bijna 2 dagen in Sydney, na meer dan anderhalve dag onderweg.
Zondag ochtend 5 uur na een veel te korte nacht vertrekken we naar Zaventem. De controles worden hier ook steeds strenger alhoewel de controle mensen er zich precies heel ongemakkelijk bij voelen lijkt het ons. Het eerste uurtje vliegen vliegen verloopt vlotjes. We arriveren zelfs te vroeg op Heathrow, maar die 20 min maken we dan weer ruimschoots goed omdat we zo lang moeten wachten op een slot (parkeerplaats voor de vlieger). Onze britse piloot steekt dan maar een bloemlezing af, droog zoals alleen de britten dit kunnen. Na het landen moeten we van terminal veranderen, en daar is een busritje van 15 min voor nodig. Ook hier moeten we weer door de controle, en ze zijn hier niet zo vriendelijk als in Brussel. We moeten hier een 3tal uren wachten tot onze volgende vlucht dus we proberen nog even een dutje te doen. Toch begint het boarden al erg vroeg, en dat is wel nodig om alle passagiers tijdig in dit immens grote vliegtuig te krijgen. Dankzij Kai mogen we als eerste instappen. Onze plaatsen liggen net achter 1 van de keukenblokken. We hebben daardoor heel veel beenruimte en aan de muur voor ons hangt een opklapbare wieg. Het vliegtuig loopt langzaam vol. De plaatsen naast ons blijven leeg en we hopen dat dat zo blijft. Helaas, op 't laatste komt een familie (allemaal in eht roze) met 3 kinderen binnen. Mama met baby (ik schat 16 maand) en kleuter komen naast ons zitten. Erg vriendelijk zijn ze niet.
Dit eerste stuk van onze vlucht gaat tot Singapore en duurt ongeveer 14 uur ofzo. Wij hopen op een rustige vlucht. En dat lijkt in het begin zo. Zowel Kai als het andere babietje slapen in hun wieg. Helaas blijft het voor Kai bij een dutje van 45 min. En een wakkere baby moet ge-entertained worden...Na een paar uur lukt het ons om hem weer in dat bedje te krijgen maar doordat de andere baby nu zo onrustig is en veel roept lukt het ook Kai niet om door te slapen, en zo houden ze elkaar wakker. Het verschil is dat Kai op onze schoot wel rustig is maar de andere baby niet. Die blijft het vliegtuig bijeen roepen. We zijn blij wanneer we in Singapore landen. Hier moeten we er kort uit. De rest van de vlucht duurt minder lang. Kai is intussen zo moe en wil daardoor niet meer in zijn wieg, dat we hem in de draagdoek steken. Gelukkig valt hij nu eindelijk in slaap en blijft een paar uur slapen. Na nog een 9 uren landen we eindelijk in Sydney. Hier moeten we door heel strenge controles. We krijgen een vragen lijst over alles en nog wat: of we medicijnen, dierlijke producten, hout, vuile schoenen (bijv van op een boerderij of uit een recreatiedomein ofzo) etc hebben. Aan de hand van die vragenlijst moeten we dan door andere controles. We geraken er uiteindelijk vlot door en we moeten niet al onze bagage uit pakken. In de aankomst hal is het natuurlijk weer zoeken hoe we in ons hotel zullen geraken. Met al onze bagage en een doodmoe ventje heb ik geen zin in openbaar vervoer. Ik ga aan de luchthaven info vragen hoeveel een taxi kost. De info blijkt gesloten te zijn maar er staat wel een ondernemende man die een passagier staat op te wachten. Hij zegt dat we voor een prijsje wel mogen meerijden in zijn bus en dat hij ons aan ons hotel gaat af zetten. Super vind ik dat, hij content dat hij iets bij verdient, wij content dat we niet moeten sleuren. Tegen 10.30 (savonds) komen we eindelijk in ons hotel. De kamer is ok, maar de hitte valt ons verschrikkelijk tegen. Er is airco maar die doet niet veel meer dan warme lucht rond blazen. Hij maakt ook verschrikkelijk veel lawaai, maar zo overstemt hij tenminste wel het straat lawaai. Kai is intussen zo over zijn toeren dat hij na zijn badje helemaal niet meer wil slapen. Het arme ventje weet zich ook te pletter. Uiteindelijk valt hij tussen ons voor een paar uurtjes in slaap maar is al veel te vroeg terug wakker.
Het hotel voorziet geen ontbijt maar er is een koffiebar naast het hotel waar we terecht kunnen. Met kleine oogjes zitten we aan tafel. Ik heb intussen in 50 uur een goede 4 uur geslapen dus na het ontbijt gaat Bart wandelen met Kai in de draagdoek zodat ik nog een uurtje kan slapen. Tegen de middag gaan we dan op stap. Eerste missie: een zonnehoedje vinden voor Kai. Onmogelijke missie want de zomercollectie gaat uit de rekken en de herfstkledij hangt al klaar (het is maar 28 graden?!?)
Gelukkig kunnen we hem in de draagdoek wel afschermen tegen de zon. Het volgende op het programma zijn de royal botanic gardens. Ongelooflijk mooi, exotisch, en het briesje maakt de temperatuur draaglijk. Er lopen/vliegen hier rare vogels rond (gelijk wij stadsduiven hebben zijn er hier papegaaien, kaketoes enzo). Een onophoudelijk gekwetter en gezoen doet ons naar boven kijken en blijkt dat de bomen vol hangen met vliegende honden (grote vleermuizen). En even later kom ik ook mijn eerste gigantische spinneweb tegen met een al even gigantische spin, brrrr. De wandeling brengt ons tot aan de baai waar we een eerste zicht hebben op de werldberoemde opera en Sydney harbour bridge. Fotomateriaal!!
Tegen de avond bezoeken we ook nog het aquarium van Sydney: zeepaardjes, giftige vissen, krokodillen, zzeschildpadden, enorme haaien en een nog grotere mantra, stingrays, roggen...waaw. Aziatische kinderen op schoolreis: iets minder waw. Gelukkig hebben ze kai niet gezien in de draagdoek of hij mocht 37 keer poseren voor de foto. Een ander kindje met blonde krullen heeft minder geluk en wordt overspoeld door aziaten die graag een foto van haar willen.
Gelukkig doet Kai lange dutjes in de draagdoek en wordt zo zijn eigen vrolijke zelf. We worden hier wel met grote ogen bekeken want een draagdoek kennen ze hier niet. Mischien ook veel te warm voor dit klimaat?
Tegen de avond zijn we stikkapot. We vinden niet direct een restaurant dat osn aan staat dus we nemen een kebab mee naar onze kamer. De airco doet het intussen nog steeds niet. We krijgen ook steeds een andere uitleg dus ik begin te vermoeden dat dit een permanent probleem gaat zijn. Ter compensatie krijgen we wel gratis ontbijt...tja....gratis eten maar slapen bij 30 graden?
Kai heeft hier intussen geleerd wat een woede aanval is en maakt daar bij momenten graag gebruik van. Maar 't heeft allemaal met de vermoeidheid te maken. Daar tegenover staat dat hij van de ene dag wel beginnen kruipen is: knietjes onder zijn lijfje, of met beentjes gestrekt op de tenen gaan staan. Alleen de coordinatie met de armpjes lukt nog niet zo dus hij geraakt niet veel vooruit. Maar hij vind het wel heel plezant. En wij fier natuurlijk :))
Deze nacht slaapt hij al veel beter (hout vast houden, hij slaapt nog) en hij en bart liggen lekker te knorren. Wat ik ook nog even ga proberen. Straks gaan we ons gratis ontbijt opeisen, ga ik nog eens reclameren over de airco (wie weet krijgen we een upgrade naar een kamer met werkende airco), een plaatsje zoeken met draadloos internet om dit verlag online te zetten en Sydney verder verkennen.

Ingepakt

Where to???? Down Under!

We kunnen het reizen niet laten! En onze kleine Kai lijkt flexibel genoeg te zijn om een reis te verteren. Nog voor hij goed en wel 2 maandjes oud was ging hij al mee naar Font. Daarna volgde nog een weekje zuid frankrijk, 5 daagjes Praag, een weekje Oostenrijkse alpen. En onze kleine man is overal happy.
Onze bestemming is nu wel even iets anders dan gewoonlijk: geen afgelegen gebieden, zelfvoorzienende trekkings of avontuurlijke fietsreizen. Dus werd het Australië. Even westers als hier, prachtige natuur, en het zuiden van australië is nu draaglijk van klimaat.
Onze reisroute:
Via Heathrow vliegen we komende zondag in op Sydney. Daar blijven we enkele dagen om te acclimatiseren. Vervolgens trekken we een 12tal dagen naar Tasmanië. Dan terug naar Sydney van waar uit we in een maandje per huurauto naar Adelaïde rijden.
Tussendoor gaan we zoveel mogelijk proberen deze blog up to date houden!
see y'all mates!